Εισήλθαμε πλέον, στον έβδομο χρόνο από την εκδήλωση της κρίσης στη χώρα μας. Και όλα δείχνουν ότι, παραμένουμε στο ίδιο σημείο, με χειρότερες ωστόσο κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες, παρά τα όσα μεσολάβησαν.
Τις θυσίες του Ελληνικού λαού, το βαρύ τίμημα που πλήρωσαν και συνεχίζουν να πληρώνουν σε πόνο και χρήμα. Αλλά και τις επιτυχίες, τα πλεονάσματα – που δυστυχώς, έγιναν πάλι ελλείμματα.
Παρά τα φανερά δια γυμνού οφθαλμού διδάγματα, παρά τις διαψεύσεις των εύκολων αλλά αδιέξοδων λόγων και δήθεν λύσεων.
Η χώρα, κοντολογίς, παραμένει όμηρος των λαϊκιστικών αντιλήψεων και πρακτικών και δυστυχώς, ιστορικά, θύμα του παρασιτικού πελατειακού πολιτικο-οικονομικού συστήματος.
Σε μια περίοδο ραγδαίων μεταβολών παγκοσμίως, που χαρακτηρίζονται από την υπερσυγκέντρωση του χρήματος, την ενίσχυση της διαπλοκής των κατεστημένων, την ένταση των αντιπαραθέσεων – εθνικών, θρησκευτικών, φυλετικών, ακόμη και των πολεμικών συγκρούσεων, την ενδυνάμωση του φονταμενταλιστικού αυταρχισμού, περίοδο από την οποία θα βγουν ισχυρές χώρες με εμπεδωμένη και λειτουργούσα δημοκρατία και συγκροτημένες κοινωνικές δυνάμεις, η χώρα μας περιορίζεται στην απλή διαχείριση και των μεγάλων και των καθημερινών ζητημάτων, χωρίς πυξίδα και εθνικό σχέδιο.
Και με μοναδικό γνώμονα κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, να είναι στα λόγια πάντα, αρεστές στις κοινωνικές ομάδες στις οποίες έχουν επενδύσει, αλλά τελικά, κάθε άλλο παρά χρήσιμες και για αυτές τις κοινωνικές ομάδες και για την πατρίδα και για το γενικό καλό, για το δημόσιο συμφέρον.
